صدمین پرواز فضایی ناسا با شاتل اندور رقم خورد؛ ۱۶ شهریور ۱۳۷۴

این مأموریت، صدمین پروازِ حامل فضانورد ناسا به شمار می‌رفت و نشان داد که اعزام انسان به فضا، نه یک رویداد یک‌باره و استثنایی، که دستاوردی تکرارپذیر است.

به گزارش خبرگزاری خبرآنلاین، در ۷ سپتامبر ۱۹۹۵ [۱۶ شهریور ۱۳۷۴]، شاتل فضایی اندیور در قالب مأموریت STS-۶۹ به فضا پرتاب شد. این مأموریت، صدمین مأموریت موفق پرواز فضایی سرنشین‌دار ناسا بود.

در نهمین روز از مأموریت شاتل «اندور»، این فضاپیما به صدمین مأموریت فضاییِ سازمان ناسا تبدیل شد. شاتل اندور در این مأموریت، در حالی به مدار زمین رفت که در آن سو، مناطق وسیعی از زمین را پیش روی داشت. یکی از نخستین اقدامات خدمه، پرتاب ماهواره ردیابی گذر ماهواره‌ای (TDRS-G) بود؛ ماهواره‌ای که نقشی کلیدی در تقویت سیستم ارتباطی ناسا ایفا کرد.

فضانوردان این مأموریت نیز چندین آزمایش علمی از جمله مطالعه بر روی نحوه رفتار سیالات در ریزگرانش و بررسی تأثیرات آن بر موجودات زنده انجام دادند. همچنین با انجام یک راهپیمایی فضایی، تجهیزات حیاتی برای آماده‌سازی ایستگاه فضایی بین‌المللی به آزمایش‌ها اضافه شد و مجموعه‌ای از آزمایش‌های زیستی نیز با موفقیت به پایان رسید.

پرتاب مأموریت STS-۶۹ با شاتل فضایی «اندور»، به نوعی نقطه عطفی برای ناسا و کاوش‌های فضایی ایالات متحده بود. این مأموریت، صدمین پروازِ حامل فضانورد ناسا به شمار می‌رفت و نشان داد که اعزام انسان به فضا، نه یک رویداد یک‌باره و استثنایی، که دستاوردی تکرارپذیر است.

سرپرستی خدمه پنج‌نفره فضانوردان برعهده دیوید واکر بود و کنت کاکرل به‌ عنوان خلبان در کنار او قرار داشت. فضانورد جیم واس در مقام فرمانده محموله‌ها خدمت می‌کرد (یادآوری می‌شود که این نخستین بار بود که دو محموله متفاوت در فضا مستقر و بازیٔ متفاوت در فضا مستقر و بازیابی می‌شدند) و فضان گرهاردت نیز در نقش متخصصان مأموریت، خدمه را تکمیل می‌کردند.

منبع: www.space.com

۲۵۹

کد مطلب 2271691